(on)genode gast

Datum: 1 juni 2011
Tijdstip: 16.00 uur
Locatie: Gemeentehuis Buitenpost

Bij binnenkomst in het gemeentehuis Buitenpost valt het oog van de Ongenode Gast direct op de foto’s van de expositie. Een oudere meneer die als dierenarts poseert. Een glimlach valt niet te onderdrukken. En laat dat nou net de bedoeling zijn van deze tentoonstelling genaamd ‘wat ik later wilde worden’. Acht mensen zijn omgekleed en gefotografeerd in het beroep dat ze altijd hadden willen worden, maar uiteindelijk nooit zijn geworden. Klinkt niet zo bijzonder misschien, ware het niet dat alle acht fotomodellen 75+ zijn.

“Het zijn foto’s met een knipoog”, vertelt Marion Duimel. Al snel voegt Ingrid Meijering zich bij het gesprek. Samen zijn beide dames initiatiefnemer van Stichting Getoud. Deze Stichting werkt op een creatieve en ludieke manier met 75 plussers. “We willen laten zien hoeveel levensvreugde deze groep mensen nog heeft”, aldus Ingrid. “De tentoonstelling heeft als doel de beeldvorming over 75-plussers te verbeteren, maar ook meer binding tussen ouderen en jongeren te creëren. Jongeren staan tenslotte ook voor de keuze wat ze willen worden. Al deze mensen hebben daar ook voor gestaan, maar vaak door omstandigheden niet kunnen worden wat ze wilden”. Het balletje is aan het rollen geraakt toen Marion en Ingrid benadert werden door een verzorgingstehuis in Den Haag. Eén van de bewoners heette Juliana en was op dezelfde dag als prinses Juliana jarig. “Ze wilden dat wij die mevrouw als prinses Juliana op de foto zouden zetten, maar deze bleek zelf niet te willen. Dat vonden we zo jammer, dat we uiteindelijk met dit idee kwamen”. In Buitenpost zijn de acht portretten van de bewoners uit de gemeente Achtkarspelen te bewonderen. Er werden in totaal in vijf gemeentes in heel Nederland portretten gemaakt. In totaal zijn dat 46 portretten die op de landelijke tentoonstelling in Den Haag en in het speciaal gemaakte boek te bewonderen zijn.

Inmiddels vult de ruimte zich met de trotse fotomodellen en hun aanhang. Bewonderende kreten en gelach zijn niet van de lucht. Als iedereen uiteindelijk in de gloednieuwe raadszaal heeft plaatsgenomen neemt burgemeester van der Zwan het woord. “Vroeger wou ik postbode, buschauffeur, politieagent of gymleraar worden. Dat ik jullie nu toespreek als burgemeester, had ik nooit gedacht”. Naast de opening van de expositie, deelt de Ongenode Gast in nog een primeurtje. “Dit is de eerste officiële bijeenkomst in de nieuwe raadszaal én de portretten hangen in de gloednieuwe expositieruimte”, aldus van der Zwan. In zijn speech stipt ook hij aan hoeveel kracht en vitaliteit van de foto’s afspat. “Acht inwoners van Achtkarspelen gefotografeerd in het beroep van hun dromen. En wat een levenservaring spreekt eruit het beeld”.

Enige hilariteit ontstaat als Marion en Ingrid het woord nemen. “Harder!” klinkt er al snel. De burgemeester grapt nog: “Ik heb toch niet net een praatje gehouden wat u helemaal niet gehoord heeft hè?” En de dames zetten deze vrolijke toon voort. Met een fotopresentatie gunnen zij de aanwezigen een blik achter de schermen bij de productie. “Er komt heel veel bij kijken om dit alles te regelen en dat viel niet altijd mee. Zo reden wij vaak volgepakt in de auto naar Friesland. De rol papier waarop de modellen gefotografeerd werden, was maar liefst drie meter en dat paste niet in de auto. Gelukkig had Ingrid een cabrio, dus kon het dak eraf. Het was echter wel winter..” De foto’s die ze bij hun verhaal tonen, spreken boekdelen en zorgen voor heel wat lachsalvo’s.

Dan is het officiële moment aangebroken. De burgemeester geeft echter nog even snel een live radio-interview op omroep Friesland. Maar de aanwezigen kunnen best even wachten.

Burgemeester van der Zwan overhandigt uiteindelijk het eerste exemplaar van het boek aan mevrouw Wouda. Met haar 98 jaar (!) is zij het oudste fotomodel. Zij is geportretteerd als kapitein. Over het boek is ze kort, maar krachtig: “Prachtig!”.

Meneer van Kammen wil best nog even bij zijn portret poseren. De 83-jarige inwoner van Surhuisterveen is met recht trots op zijn portret. “Het was echt een fantastische dag. Ik wou graag automonteur worden, maar ik moest in 1947/1948 naar Indië. En toen ik terugkwam is het er niet meer van gekomen. Ik ben toen touringcarchauffeur geworden uiteindelijk”. “Maar”, vult zijn dochter aan, “je was wel altijd aan het knutselen thuis en het repareren van fietsen, brommertjes enzovoort. Je was altijd alles aan het maken. En wat wel bijzonder is, op Hemelvaartsdag is hij teruggekomen uit Indië. Morgen is dus het jubileum”. “En vindt je ook dat ik op een echte automonteur lijk?”