Wat geef je iemand die 101 jaar oud wordt, op dezelfde dag geboren is als prinses Juliana en de namen Juliana Louise Emma Marie Wilhelmina heeft gekregen? Die vraag stelden de activiteitenbegeleiders van woon- zorgcentrum Duinhage zich. Hun idee: We laten haar opmaken, omkleden en fotograferen als prinses. Een passend kado. Helaas dacht de prinses in spé hier heel anders over: ‘Aan mijn lijf geen polonaise’, was haar reactie. Toch bracht het Marion Duimel en Ingrid Meijering op een idee: ouderen fotograferen in het beroep waar zij vroeger van droomden maar dat zij nooit zijn geworden.

Het project ‘Wat ik later wilde worden’ was geboren. Ingrid en Marion trokken het land in om ouderen te zoeken die mee wilden doen. Ze vonden er bijna vijftig, in Den Haag, Rijswijk, Vlissingen, Heerlen en Buitenpost in Friesland. Dat was niet moeilijk: crisisjaren, weinig geld, werkloosheid, grote gezinnen: allemaal redenen waarom veel 75-plussers nooit zijn geworden zijn wat zij eigenlijk hadden willen worden. Voor de vrouwen was het vaak nog eenvoudiger: zij werden vanzelf ontslagen op het moment dat zij gingen trouwen.

Levensgrote plastic koe
Toch is het geen droevig boek geworden. Nagenoeg alle ouderen kijken ondanks hun onvervulde wens tevreden op hun leven terug. Ze poseerden dan ook vol humor in de kleding en met de attributen die Ingrid en Marion vaak op de vreemdste plaatsen bij elkaar verzameld hadden. De ‘stewardess’ werd gekiekt naast vliegtuigstoelen uit een sloopvliegtuig en de ‘dierenarts’ naast een levensgrote plastic koe. Maar eerst gingen de deelnemers uitgebreid in de visagie en werd hun haar mooi gekapt voor de foto. De deelnemers die al gefotografeerd waren, bleven regelmatig nog even hangen, uit nieuwsgierigheid maar vooral ook voor de gezelligheid. Zo ontstonden levendige gesprekken over arbeids- en levensomstandigheden van vroeger tussen deelnemers. Het foto- en verhalenboek is er inmiddels, er reist een expositie door Nederland en er is een lesbrief en brief voor maatschappelijke stages. Dat betekent dat scholen met het project aan de slag gaan over onderwerpen als beroepskeuzes, emancipatie en ambachten. De leerlingen maken de opdrachten samen met ouderen, bijvoorbeeld door hen te interviewen en te fotograferen. Ingrid en Marion hopen dat het contact tussen jongeren en ouderen bijdraagt aan een positief beeld van elkaar.

Echte 75-plussers
Bij de start van ‘wat ik later wilde worden’ in maart 2010, wisten Ingrid en Marion nog niet het uit zou groeien tot een project dat hen een jaar lang 24 uur per dag in de greep zou houden, ook nu nog. Om dergelijke projecten ook in de toekomst uit te kunnen voeren hebben zij stichting GetOud opgericht. Deze zet zich in voor een positievere beeldvorming over ouderen en ouderdom, legt verbindingen tussen ouderen en jongeren en draagt bij aan het welzijn van ouderen. Hun doelgroep is 75-plussers. Waarom? Nederland is meer dan een miljoen 75-plussers rijk. Zij hebben de meeste levenservaring van ons allemaal en daar kunnen we veel van leren, vertellen de beide dames. De nadruk in onze samenleving ligt veelal op ‘jong blijven’. Het gat tussen de twee uitersten die in beeld komen ‘de eeuwig vitale jonge senior’ enerzijds en ‘de afhankelijke kwetsbare oudere’ anderzijds, willen zij vullen. 75-plussers, in hun diversiteit en zoals ze ‘echt’ zijn, is een nauwelijks zichtbare groep. En zoals zij zelf zeggen: ‘Oud worden is de toekomst!’

Het boek winnen? 
Komt tijdens het lezen ook bij u de vraag naar boven: ‘Wat wilde ik eigenlijk worden?’ Heeft u er wel eens over gesproken? Doen! Het levert prachtige verhalen, anekdotes en gesprekken op. En wilt u het boek ‘Wat ik later wilde worden’ winnen? Breng dan, geheel op uw eigen ludieke, creatieve wijze in beeld en/of woord wat u graag had willen worden en stuur dit voor 20 december naar: Stichting GetOud, Eikstraat 11, 2565 MT Den Haag. De drie meest bijzondere inzendingen krijgen het boek thuis gestuurd.